Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

sin título ...

Μια κοπέλα με μαύρα νύχια καπνίζει ένα στριφτό τσιγάρο. Ένας τύπος δίπλα της φοράει ένα ασημένιο δαχτυλίδι που γράφει στα ισπανικά μια προσευχή. Είναι γεμάτοι ουλές και σημάδια. Εξωτερικά ή εσωτερικά μήπως?
Συζητούν. Για τον Θεό, την πολιτική, την μουσική και τις εμπειρίες τους -καλές και κακές-. Πίνουν σκέτο καφέ για να μην αποκοιμηθούν, κοντεύει να ξημερώσει άλλωστε. Αγαπούν την ανατολή του ήλιου. Γεμίζει το δωμάτιο με ένα διακριτικό φως. Όχι αυτό που σε ξυπνάει, αλλά εκείνο που σε κάνει απλώς να βλέπεις.
Κάπου στα μισά της κουβέντας τους μοιράζονται πράγματα προσωπικά, απ' αυτά που δεν τα ξεστομίζεις εύκολα. Στεναχωριούνται και παράλληλα προσπαθούν να βρουν την θετική πλευρά των καταστάσεων. Αυτή είναι που θα τους κάνει να πάνε ένα βήμα πιο πέρα, να ρισκάρουν...
Η κοπέλα και ο τύπος γουστάρουν πολύ τις ταράτσες, τα κεραμίδια και γενικώς κάθε τι υπερυψωμένο. Ίσως επειδή η Αθήνα δείχνει όμορφη από ψηλά την νύχτα. Δεν φαίνεται το γκρίζο της, αλλά μόνο τα φωτάκια.
Σε όλες τις ιστορίες υπάρχει κάποιος που φεύγει και κάποιος άλλος που μένει πίσω. Η διαφορά από ιστορία σε ιστορία βρίσκεται στο αν αυτός που περιμένει θα ξεχάσει ή θα κάνει υπομονή.
Η κοπέλα μελαγχολεί για μια στιγμή... Κοιτάζει το πάτωμα με βλέμμα χαμένο.
Ο τύπος λέει μόνο μια φράση : "Τα όνειρα είναι τζάμπα. "
Κι έτσι απλά γίνεται ένα μαγικό κλικ και οι αναλύσεις σταματούν...


Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

7+1 λόγοι να αγαπάς την Αθήνα

1. Να μπαίνεις στο κέντρο του καταναλωτισμού για να βρεις ένα φίλο (στο Mall για όσους δεν κατάλαβαν) και στα αυτιά σου να παίζουν οι Sex Pistols.

2. Να τρως παγωτό καραμέλα και να σε διώχνουν απ' τον ηλεκτρικό. (ΧΕ!)

3. Να καπνίζεις περιμένοντας τον προαστιακό.

4. Να γελάς με τα ανέκδοτα του ταξιτζή όχι από ευγένεια, αλλά επειδή όντως σου φαίνονται αστεία!

5. Να αράζεις στο Nosotros.

6. Να είσαι στην συναυλία των Πυξ Λαξ στο ΟΑΚΑ, αλλά να μην θες να βάλεις τα κλάματα ούτε στιγμή.

7. Να προγραμματίζεις που και με ποιον θα πας διακοπές τον Αύγουστο.

8. Να ξέρεις πως είσαι στο καλύτερο μέρος του κόσμου γιατί εδώ έχεις την πιο γαμάτη παρέα!

:)

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Σκέψεις για την αναρχία

Με αφορμή ένα βιβλίο του Μαλατέστα -στενός φίλος του Μπακούνιν- που ξεκίνησα να διαβάζω από περιέργεια σ' ένα βιβλιοπωλείο, προβληματίστηκα περί αναρχίας και κράτους. Όσοι δεν το έχουν ψάξει αρκετά μπερδεύουν τους όρους. Συγχέουν την αναρχία με το χάος. Ωστόσο η αυθεντική έννοια ορίζει μια αταξική κοινωνία, της οποίας τα μέλη είναι αρκετά ώριμα και συνειδητοποιημένα, ώστε να ζήσουν χωρίς κυβέρνηση. Η κοινωνία αυτή θα στηριζόταν στην εθελοντική συνεργασία και στην προσωπική συμμετοχή για την επίλυση κάθε προβλήματος.

Ίσως σκέφτεστε ότι ακούγεται ουτοπικό. Τα ΜΜΕ άλλωστε έχουν προσπαθήσει υπερβολικά για να μας πείσουν πως οι αναρχικοί είναι βομβιστές, τρομοκράτες, κλέφτες και γενικώς ευθύνονται για κάθε τι που πάει στραβά. Δεν θα σταθώ όμως εκεί. Όποιος κατεβαίνει σε πορείες έχει μάτια και βλέπει. Βλέπει και την δράση των αναρχικών, -η οποία πράγματι είναι υπερβολική ορισμένες φορές- τους προβοκάτορες, αλλά και τους "λατρεμένους" μας ΜΑΤατζήδες. (Μα ξύλο ακόμα και σε παιδάκια?)

Το δικό μου ερώτημα είναι ένα: Πόσο λειτουργική θα ήταν μια αναρχική κοινωνία και πόσο ώριμα θα έπρεπε να είναι τα μέλη της για να την στηρίξουν σωστά?
Κάθε άποψη δεκτή...